غریب اشنا

سلام

سلام

سلام

سلام

سلام

چندتا سلام به خاطرچند ماه تاخیر

خدایا! تو همانی که من میخواهم.کاری کن که من هم همانی باشم که تو میخواهی

 یا رب!

التماست میکنم که دعا کردن را به من بیاموزی و خودت هم آنرا اجابت نمایی که کیست آنکه بهتر از تو نیازم را بر آورد؟

اله من! چگونه شکرت گویم و چه طور عشق و محبتم را به تو بیان کنم، حال که زبان از وصف تو قاصر و این بنده ی عاصیت توان شکر ذره ای از لطفت را ندارد

کاش بتوانم هر بامداد، نعمت هایت را به شماره در آورم تا فراموشم نشود که هر چه دارم از تو دارم

بار الهی! مرا آفریدی،علی رغم اینکه پیش از خلقتم عیب و نقصم بدیدی

ولی با محبت برویم بخندیدی

و از پرتو عشقت ذره ای برمن بتابیدی

و با آن ذره آتش به جانم کشیدی

ولی من همان بنده ام که پلیدم

بزرگی و لطفت ندیدم،

به سرعت به سوی گناهان دویدم،

ولیکن به دل هست این امیدم،

که باز آیم و سر به زیر از گناهان بگویم:

ببخشا که من هرچه کردم نفهمیدم

و میدانم که تو میبخشی

و میدانم که بهترین و والا ترین عاشق و معشوق تویی و بس ...

درود بر پیامبر صلی الله علیه و آله

سپاس خدایی را که بر ما منت نهاد به وجود محمد صلی الله علیه و آله در میان امت های گذشته و قرون سپری شده... بار الها! پس درود فرست بر محمد صلی الله علیه و آله که امین وحی تو، و بزرگوارتر از تمام خلق تو، و بنده پسندیده در میان بندگان توست.

سلام مهربونا عیدتون مبارک

التماس دعا دوستاي خوبم

 تو اين شباي عزيز به فكر هم باشيم

 واسه تك تكتون ارزوي موفقيت وسلامتي

 دارم.

من نمی‌‌دانم که… اما می‌‌دانم که …

من نمی‌‌دانم که عادت کرده ام،
یا که دوست دارم
روز‌های بارانی را
تارهای عنکبوت، گوشه و کنار خانه را
و رسالت گلهای مصنوعی کنج اتاق را
اما می‌‌دانم که،
برای دلتنگی‌های گل سرخ دلم می‌‌سوزد
برای آن نردبان شکسته
و برای تنها یی مترسک

من نمی‌‌دانم که دوست دارم
یا که عشق می‌‌ورزم
به صدای نفس‌های پنجره در تیرهٔ شب
به بهار دادن نارنج
و به گردش چشم‌ها در باغ رویا
اما می‌‌دانم که عادت کرده ام
به پر حرفی‌ گنجشک‌ها ی سرگردان
به شنیدن روزانه، خبر مثله شدن دنیا از رادیو
و به دیدن شلوارها ی وصله دار
اما می‌‌دانم و ایمان دارم،
که عشق می‌‌ورزم،
به صداقت کبوتر
به تپش‌ها ی قلب دوربین
به طنین گل واژه‌ها در گلو
به رقص موزیک در سلول‌ها ی تن
و به کفش‌ها ی قدیمی‌ ام

حالا بریم به جشن تولد

بیاین دیگه

اینم کیک گلای من

فدای محبت تک تکتون

 (لحظه نبودن نیستن ها)

اگر منت می نهی بر كلام من ، با احترام سلامت می گویم

 و هزار گلپونه بوسه به چشمانت هدیه می دهم. قابل ناز چشمانت را ندارد.

دیرروز یادگاری هایت همدم من شدند و به حرفهای نگفته من گوش دادند.

 و برایم دلسوزی كردند. البته به روش خودشان كه همان سكوت تكراری بود و

یادآوری خاطرات با تو بودن.

دست نوشته ات را می بوسیدم و گریه می كردم. زیبا ، به بزرگی مهربانی ات ببخش

 كه اشكهایم دست خطت را بوسیدند. باز هم ستاره به ستاره جستجویت كردم.

ولی نیافتمت.

از كهكشان دلسپردگی من خسته شدی كه تاب ماندن نیاوردی و بی خبر رفتی ؟

مهتاب كهكشان نیافتنی من ، آنقدر بی تاب دیدنت شده ام كه دلتنگی ام را به قاصدك سپردم

 و به هزار شعر و ترانه رقصان به سوی تو فرستادم.

روزها و شبها به دنبالت آمدند و تو را ندیدند. قاصدك هم برنگشت.

 شاید او هم شیفته نگاه مهربانت شد. باشد،

اشكالی ندارد. تو عزیزی ، اگه یه قاصدك هم از من قبول كنی ، خودش دنیایی است.

كاش یاسهایی كه برایت پرپر شدند و به سویت آمدند، دوست داشتنم را برایت آواز

كنند.كاش باران بعد از ظهرهایت، تو را به یاد اشكهای من بیندازد.

نازنین ، هر پرنده سفر كرده ای از تو می خواند و هر غنچه ای كه می شكفد،

 نام تو را بر زبان می آورد. نیم نگاهی به روزهای تنهایی ام كن و

 لحظه های زرد و بی صدای مرا تو آبی و ترانه باران كن.

بگذار باز هم قاصدك ترانه های من در هوای دلتنگی تو پرواز كند.

 همین حوالی بی قراری ها باز هم گلهای بی تابی شكفته.

 زیبا ، امشب ، شام غریبان عاشقانه من و تو است. به

یادت مثل شمع می سوزم و ذره ذره وجودم آب می شود.

تو هم به یاد بی تابی هایم شمعی روشن كن و بگذار مثل من بسوزد.

مهربانی باران ، یادم كن در هر شبی كه بی ستاره شد.

بزرگ بود و از اهالي امروز بود

و با تمام افقهاي باز نسبت داشت
و لحن آب و زمين را چه خوب مي فهميد
صداش به شكل حزن پريشان واقعيت بود
و پلكهاش مسير نبض عناصر را به ما نشان داد
و دستهاش هواي صاف سخاوت را ورق زد و مهرباني را به سمت ما كوچاند
به شكل خلوت خود بود و عاشقانه ترين انحناي وقت خودش را براي آينه تفسير كرد
و او به شيوه باران پر از طراوت تكرار بود
و او به سبك درخت ميان عافيت نور منتشر مي شد
هميشه كودكي باد را صدا مي كرد
هميشه رشته صحبت را به چفت آب گره ميزد
براي ما يك شب سجود سبز محبت را چنان صريح بيان كرد
كه ما به عاطفه سطح خاك دست كشيديم و مثل لهجه يك سطل آب ، تازه شديم
و بارها ديديم كه با چقدر سبد براي چيدن يك خوشه بشارت رفت
ولي نشد كه روبروي حضور كبوتران بنشيند
و رفت تا لب هيچ
و پشت حوصله نورها دراز كشيد
و هيچ فكر نكرد كه ما ميان پريشاني تلفظ درها
براي خوردن يك سيب
چقدر تنها مانديم !!!

در انتظار تو بودن را هم دوست دارم
که خود با تو بودن است
به تو اندیشیدن
  رویاهایم را رنگین میکند
ای لطیف ترین
ای مهربانترین
…… ای صمیمی ترین...

میلاد هشتمین اختر تابناک امامت ثامن الحجج امام رضا(ع) بر مسلمانان و شیعیان مبارک باد

یا مولا به فریادمان برس:سلام اي حضرت سلطان عشق
يا علي موسي الرضا اي جان عشق
سلام"اي بهر عاشق سرنوشت
سلام اي تربتت باغ بهشت

تو يـادگـار هـفتمين سپيده‎اى     

                                                             شـکـوه مـاندنى‎ترين قصيده‎اى 

اشـارتـى ز بـيـکران روشنى         

                                                            کـه از ديـار بى نشان رسيده‎اى 

سـتـاره حـريـم سـبز فاطمه   

                                                                  ز بـى نـهـايـت خدا دميده‎اى 

بـهـار سـبـز بـاغ‎هاى آرزو    

                                                                     امـام قـصـه‎هـاى ناشنيده‎اى 

گـل نـجـيـب بـاغ آفـرينشى  

                                                                    کـه در دلـم بـهـار آفريده‎اى 

تـو قـلب عاشقان هر زمانه را    

                                                                بـه لـطف و بخششت خريده‎اى 

تـو مـنتهاى مهر و رحمت خدا   

                                                                ز هرچه غير اوست دل بريده‎اى 

ز مـهربانى‎ات، ز دل ستانى‎ات    

                                                              چـه نقش‎ها به لوح دل کشيده‎اى 

مـيـان لالـه‎هـاى سـرخ آشنا    

                                                                غريـب آشـنـا! تو برگزيـده‎اى 

ز سـاغـر کرامـت مـحمـدى     

                                                                  زلال نـور مـعـرفت چشيده‎اى 

ز بـاغ‎هـاى بـى زوال سرمدى   

                                                                سـبدسـبد گـل حضور چيده‎اى 

دلا! ز شـوق لـحـظـه زيارتى      

                                                               چـه عـاشقانه از قفس پريده‎اى!

بـهـار شـد دوبـاره باغ باورم    

                                                                   ز عـشق تو که روشناى ديده‎اى 

بـه شـام غـربـت سياه عالمى

                                                                  طـلـوع فجر هشتمين سپيده‎اى 

 شب آرم، آرام لحاف چرک مرده خود را به روی شهر میکشید و رفت و آمدها کمتر شده و صدا ها کمتر بگوش میرسید. نور کمرنگ و پیر چراغها یکی پس از دیگری از پنجره ها بیرون میزد و شهر دلگیر تر از همیشه به چشم میخورد. از پشت پنجره به خاک نشسته ،به دورادور ِ زندگی چشم دوخته و گاه لبخندی غمگین بر لبان بی حالش دیده میشد و گاه قطره اشکی در چشمانش شناور. به چه فکر میکرد و چه چیز او را به خنده وا میداشت ، خود نیز سر در گم خاطرات بود .روزی که قلبش را  در بشقابی بلورین صادقانه تقدیم کرد، چگونه تند تند میزد و تکان میخورد! دستش را به روی سینه غلتاند آیا هنوز قلبی وجود دارد؟ آیا صدایی بگوش میرسد ؟ نه فقط تلمبه ای در حال کلنجار رفتن با زندگی! اواخر عمر را با روغن سوزی میگذراند. چقدر زیبا بود به عمق چشمانش نگاه کردن ، در آن سیاهی به دنبال زندگی بودن ، با فانوسی بدست عشق جمع کردن و باز با چشمانت هدیه دادن. زندگی زیبا بود دنیا قشنگ و موزیکال به چشم میخورد و حتی هر چه روز زودتر تمام میشد و تارکی می آ مد زیبا بود و شور و شوق دیدنش و پشت سیاهی شب پنهان شدنش لذت داشت .” اگر با او روبرو شوم چه صدایش کنم ؟ چگونه لبخند بزنم؟ کاش بادی نوزد موهایم به هم ریخته نشود و…اگر خانه نباشند و چراغها خاموش باشد ؟ دیگر یارای برگشتم نیست همانجا مینشینم تا برگردند! ” ………آهی به بلندی گیسوانش کشید که اگر در گندم زار بود همه را به آتش میکشید. حوصله غذا خوردن و گوش دادن به وراجیهای تلویزیون را نداشت. روی تخت سرد و بی روحش خزید و لحاف را که دوست دیرینه بود روی بدن تنهایش کشیده  باز مثل هزاران شب پیش گلهای لاله بالشتش را با اشک چشم آبیاری کرد. امروز دلگیر تر از دیروز و بی حال تر از پریروز و خسته تر از هفته پیش بود انگار ساعتها پیاده روی کرده پاهایش رمق نداشت . پلکهای خسته از اشکش را به روی هم گذاشته و باز به باغ رویاها قدم نهاد .  دست در دستش به تمامی باغ سر کشید هیچ کس نبود که نگاهی از ناباوری به انها بیاندازد و دهانی نبود که با دیدن آن ها باز و بسته شود . چقدر دنیا یش زیبا به نظر میرسید انسانها کاری به هم نداشتند ! دخالتی نبود!ساعتها از شب میگذشت . همه جا سکوت و ستارگان به همدیگر چشمک میزدند . در ورودی آرام باز و دوباره بسته شد هوا کمکی سوز داشت بوی خواب در راه پله پیچیده گاه صدایی نا آشنا ، ضعیف بگوش میرسید. از راه پله پیچید و پا به کوچه نهاد چقدر سیاهی شب زیبا و ترسناک است سکوت چه سوزشی دارد! هر قدمی که بر میداشت به پشت سر نگاهی میکرد : “ کسی تعقیبم نمیکند ؟ نه ! همه خوابند” .. و باز به راهش ادامه داد  راهی که بارها طی کرده بود. تقریبا به خارج شهر خاموشان رسید . از دور، سو سوی روشنایی به چشم میخورد. پس معبودش هنوز به انتظارش نشسته بود. نیرو گرفت قدمها را تند و تندتر کرد به سر کوچه رسید. بعضیها دو به دو  و گاه تنها از کنارش میگذشتند. خود را به کناری کشید تا برخوردی نداشته باشد . صدای قلبش را در میان جمعیت میشنید . تمامی بدنش از شوق میلزید. پاهایش  زیر بار لرزشهای بدنش در حال خم شدن بود. معبودش فانوس بدست با لبخندی دلنشین منتظر ایستاده بود. چند قدم دیگر دستهایشان به هم نزدیک میشد .  این قدمها چرا اینقدر یواش و این راه طولانی به نظر میرسید؟ فانوس از دستانش بر زمین افتاد و به دور کمرش حلقه شد. زبان در دهان میچرخید و نفسها از طولانی بودن دیدار گله میکردند…..صبح پرده را با عشوه کنار میزد تا راهی به درون اتاق پیدا کند . خود را با هر تلاشی بود به روی تخت کشاند به افتاب گفت : بیشتر بتابد!همسایه ها یکی پس از دیگری از نبود او با اطلاع شدند و با چشمانشان از همدیگر میپرسیدند آیا آشنایی دارد؟ یکی به خود جرات داد و در خانه را با مشت و لگد باز کرد او هنوز با لبخند و دستان گره کرده در خواب بود!