التماس دعا دوستاي خوبم

 تو اين شباي عزيز به فكر هم باشيم

 واسه تك تكتون ارزوي موفقيت وسلامتي

 دارم.

من نمی‌‌دانم که… اما می‌‌دانم که …

من نمی‌‌دانم که عادت کرده ام،
یا که دوست دارم
روز‌های بارانی را
تارهای عنکبوت، گوشه و کنار خانه را
و رسالت گلهای مصنوعی کنج اتاق را
اما می‌‌دانم که،
برای دلتنگی‌های گل سرخ دلم می‌‌سوزد
برای آن نردبان شکسته
و برای تنها یی مترسک

من نمی‌‌دانم که دوست دارم
یا که عشق می‌‌ورزم
به صدای نفس‌های پنجره در تیرهٔ شب
به بهار دادن نارنج
و به گردش چشم‌ها در باغ رویا
اما می‌‌دانم که عادت کرده ام
به پر حرفی‌ گنجشک‌ها ی سرگردان
به شنیدن روزانه، خبر مثله شدن دنیا از رادیو
و به دیدن شلوارها ی وصله دار
اما می‌‌دانم و ایمان دارم،
که عشق می‌‌ورزم،
به صداقت کبوتر
به تپش‌ها ی قلب دوربین
به طنین گل واژه‌ها در گلو
به رقص موزیک در سلول‌ها ی تن
و به کفش‌ها ی قدیمی‌ ام

حالا بریم به جشن تولد

بیاین دیگه

اینم کیک گلای من

فدای محبت تک تکتون

 (لحظه نبودن نیستن ها)

اگر منت می نهی بر كلام من ، با احترام سلامت می گویم

 و هزار گلپونه بوسه به چشمانت هدیه می دهم. قابل ناز چشمانت را ندارد.

دیرروز یادگاری هایت همدم من شدند و به حرفهای نگفته من گوش دادند.

 و برایم دلسوزی كردند. البته به روش خودشان كه همان سكوت تكراری بود و

یادآوری خاطرات با تو بودن.

دست نوشته ات را می بوسیدم و گریه می كردم. زیبا ، به بزرگی مهربانی ات ببخش

 كه اشكهایم دست خطت را بوسیدند. باز هم ستاره به ستاره جستجویت كردم.

ولی نیافتمت.

از كهكشان دلسپردگی من خسته شدی كه تاب ماندن نیاوردی و بی خبر رفتی ؟

مهتاب كهكشان نیافتنی من ، آنقدر بی تاب دیدنت شده ام كه دلتنگی ام را به قاصدك سپردم

 و به هزار شعر و ترانه رقصان به سوی تو فرستادم.

روزها و شبها به دنبالت آمدند و تو را ندیدند. قاصدك هم برنگشت.

 شاید او هم شیفته نگاه مهربانت شد. باشد،

اشكالی ندارد. تو عزیزی ، اگه یه قاصدك هم از من قبول كنی ، خودش دنیایی است.

كاش یاسهایی كه برایت پرپر شدند و به سویت آمدند، دوست داشتنم را برایت آواز

كنند.كاش باران بعد از ظهرهایت، تو را به یاد اشكهای من بیندازد.

نازنین ، هر پرنده سفر كرده ای از تو می خواند و هر غنچه ای كه می شكفد،

 نام تو را بر زبان می آورد. نیم نگاهی به روزهای تنهایی ام كن و

 لحظه های زرد و بی صدای مرا تو آبی و ترانه باران كن.

بگذار باز هم قاصدك ترانه های من در هوای دلتنگی تو پرواز كند.

 همین حوالی بی قراری ها باز هم گلهای بی تابی شكفته.

 زیبا ، امشب ، شام غریبان عاشقانه من و تو است. به

یادت مثل شمع می سوزم و ذره ذره وجودم آب می شود.

تو هم به یاد بی تابی هایم شمعی روشن كن و بگذار مثل من بسوزد.

مهربانی باران ، یادم كن در هر شبی كه بی ستاره شد.

بزرگ بود و از اهالي امروز بود

و با تمام افقهاي باز نسبت داشت
و لحن آب و زمين را چه خوب مي فهميد
صداش به شكل حزن پريشان واقعيت بود
و پلكهاش مسير نبض عناصر را به ما نشان داد
و دستهاش هواي صاف سخاوت را ورق زد و مهرباني را به سمت ما كوچاند
به شكل خلوت خود بود و عاشقانه ترين انحناي وقت خودش را براي آينه تفسير كرد
و او به شيوه باران پر از طراوت تكرار بود
و او به سبك درخت ميان عافيت نور منتشر مي شد
هميشه كودكي باد را صدا مي كرد
هميشه رشته صحبت را به چفت آب گره ميزد
براي ما يك شب سجود سبز محبت را چنان صريح بيان كرد
كه ما به عاطفه سطح خاك دست كشيديم و مثل لهجه يك سطل آب ، تازه شديم
و بارها ديديم كه با چقدر سبد براي چيدن يك خوشه بشارت رفت
ولي نشد كه روبروي حضور كبوتران بنشيند
و رفت تا لب هيچ
و پشت حوصله نورها دراز كشيد
و هيچ فكر نكرد كه ما ميان پريشاني تلفظ درها
براي خوردن يك سيب
چقدر تنها مانديم !!!

در انتظار تو بودن را هم دوست دارم
که خود با تو بودن است
به تو اندیشیدن
  رویاهایم را رنگین میکند
ای لطیف ترین
ای مهربانترین
…… ای صمیمی ترین...

یا مولا به فریادمان برس:سلام اي حضرت سلطان عشق
يا علي موسي الرضا اي جان عشق
سلام"اي بهر عاشق سرنوشت
سلام اي تربتت باغ بهشت

تو يـادگـار هـفتمين سپيده‎اى     

                                                             شـکـوه مـاندنى‎ترين قصيده‎اى 

اشـارتـى ز بـيـکران روشنى         

                                                            کـه از ديـار بى نشان رسيده‎اى 

سـتـاره حـريـم سـبز فاطمه   

                                                                  ز بـى نـهـايـت خدا دميده‎اى 

بـهـار سـبـز بـاغ‎هاى آرزو    

                                                                     امـام قـصـه‎هـاى ناشنيده‎اى 

گـل نـجـيـب بـاغ آفـرينشى  

                                                                    کـه در دلـم بـهـار آفريده‎اى 

تـو قـلب عاشقان هر زمانه را    

                                                                بـه لـطف و بخششت خريده‎اى 

تـو مـنتهاى مهر و رحمت خدا   

                                                                ز هرچه غير اوست دل بريده‎اى 

ز مـهربانى‎ات، ز دل ستانى‎ات    

                                                              چـه نقش‎ها به لوح دل کشيده‎اى 

مـيـان لالـه‎هـاى سـرخ آشنا    

                                                                غريـب آشـنـا! تو برگزيـده‎اى 

ز سـاغـر کرامـت مـحمـدى     

                                                                  زلال نـور مـعـرفت چشيده‎اى 

ز بـاغ‎هـاى بـى زوال سرمدى   

                                                                سـبدسـبد گـل حضور چيده‎اى 

دلا! ز شـوق لـحـظـه زيارتى      

                                                               چـه عـاشقانه از قفس پريده‎اى!

بـهـار شـد دوبـاره باغ باورم    

                                                                   ز عـشق تو که روشناى ديده‎اى 

بـه شـام غـربـت سياه عالمى

                                                                  طـلـوع فجر هشتمين سپيده‎اى 

 شب آرم، آرام لحاف چرک مرده خود را به روی شهر میکشید و رفت و آمدها کمتر شده و صدا ها کمتر بگوش میرسید. نور کمرنگ و پیر چراغها یکی پس از دیگری از پنجره ها بیرون میزد و شهر دلگیر تر از همیشه به چشم میخورد. از پشت پنجره به خاک نشسته ،به دورادور ِ زندگی چشم دوخته و گاه لبخندی غمگین بر لبان بی حالش دیده میشد و گاه قطره اشکی در چشمانش شناور. به چه فکر میکرد و چه چیز او را به خنده وا میداشت ، خود نیز سر در گم خاطرات بود .روزی که قلبش را  در بشقابی بلورین صادقانه تقدیم کرد، چگونه تند تند میزد و تکان میخورد! دستش را به روی سینه غلتاند آیا هنوز قلبی وجود دارد؟ آیا صدایی بگوش میرسد ؟ نه فقط تلمبه ای در حال کلنجار رفتن با زندگی! اواخر عمر را با روغن سوزی میگذراند. چقدر زیبا بود به عمق چشمانش نگاه کردن ، در آن سیاهی به دنبال زندگی بودن ، با فانوسی بدست عشق جمع کردن و باز با چشمانت هدیه دادن. زندگی زیبا بود دنیا قشنگ و موزیکال به چشم میخورد و حتی هر چه روز زودتر تمام میشد و تارکی می آ مد زیبا بود و شور و شوق دیدنش و پشت سیاهی شب پنهان شدنش لذت داشت .” اگر با او روبرو شوم چه صدایش کنم ؟ چگونه لبخند بزنم؟ کاش بادی نوزد موهایم به هم ریخته نشود و…اگر خانه نباشند و چراغها خاموش باشد ؟ دیگر یارای برگشتم نیست همانجا مینشینم تا برگردند! ” ………آهی به بلندی گیسوانش کشید که اگر در گندم زار بود همه را به آتش میکشید. حوصله غذا خوردن و گوش دادن به وراجیهای تلویزیون را نداشت. روی تخت سرد و بی روحش خزید و لحاف را که دوست دیرینه بود روی بدن تنهایش کشیده  باز مثل هزاران شب پیش گلهای لاله بالشتش را با اشک چشم آبیاری کرد. امروز دلگیر تر از دیروز و بی حال تر از پریروز و خسته تر از هفته پیش بود انگار ساعتها پیاده روی کرده پاهایش رمق نداشت . پلکهای خسته از اشکش را به روی هم گذاشته و باز به باغ رویاها قدم نهاد .  دست در دستش به تمامی باغ سر کشید هیچ کس نبود که نگاهی از ناباوری به انها بیاندازد و دهانی نبود که با دیدن آن ها باز و بسته شود . چقدر دنیا یش زیبا به نظر میرسید انسانها کاری به هم نداشتند ! دخالتی نبود!ساعتها از شب میگذشت . همه جا سکوت و ستارگان به همدیگر چشمک میزدند . در ورودی آرام باز و دوباره بسته شد هوا کمکی سوز داشت بوی خواب در راه پله پیچیده گاه صدایی نا آشنا ، ضعیف بگوش میرسید. از راه پله پیچید و پا به کوچه نهاد چقدر سیاهی شب زیبا و ترسناک است سکوت چه سوزشی دارد! هر قدمی که بر میداشت به پشت سر نگاهی میکرد : “ کسی تعقیبم نمیکند ؟ نه ! همه خوابند” .. و باز به راهش ادامه داد  راهی که بارها طی کرده بود. تقریبا به خارج شهر خاموشان رسید . از دور، سو سوی روشنایی به چشم میخورد. پس معبودش هنوز به انتظارش نشسته بود. نیرو گرفت قدمها را تند و تندتر کرد به سر کوچه رسید. بعضیها دو به دو  و گاه تنها از کنارش میگذشتند. خود را به کناری کشید تا برخوردی نداشته باشد . صدای قلبش را در میان جمعیت میشنید . تمامی بدنش از شوق میلزید. پاهایش  زیر بار لرزشهای بدنش در حال خم شدن بود. معبودش فانوس بدست با لبخندی دلنشین منتظر ایستاده بود. چند قدم دیگر دستهایشان به هم نزدیک میشد .  این قدمها چرا اینقدر یواش و این راه طولانی به نظر میرسید؟ فانوس از دستانش بر زمین افتاد و به دور کمرش حلقه شد. زبان در دهان میچرخید و نفسها از طولانی بودن دیدار گله میکردند…..صبح پرده را با عشوه کنار میزد تا راهی به درون اتاق پیدا کند . خود را با هر تلاشی بود به روی تخت کشاند به افتاب گفت : بیشتر بتابد!همسایه ها یکی پس از دیگری از نبود او با اطلاع شدند و با چشمانشان از همدیگر میپرسیدند آیا آشنایی دارد؟ یکی به خود جرات داد و در خانه را با مشت و لگد باز کرد او هنوز با لبخند و دستان گره کرده در خواب بود! 

به نام یگانه معشوق زندگیم
بوی یک دریا پر از مه می آید
گویا به تنهایی لایق ترم . حق من همان تنهایی کهنه ایست که تو گرفتی و گویا حال پس می دهی .
شاید بهتر باشد پس بگیرم . نمی دانم... همان تنهایی کهنه که هیچ کس نفهمید توهم هرگز نفهمیدی .
ناگاه آمدی به ستاره ی من و من به ستاره ام هیچ کس را راه نمی دادم . در آسمان من همه خوبند ، حتی بدها . در آسمان من جای تمام آدمهای هستی به یک اندازه هست. اما بر ستاره ام نه . و تو بی حریم پا گذاشتی به ستاره ی من و من انگار مسخ شدم ، مست شدم . و گاهی می شد حتی که از ستاره ام بیرون شوم تا جای تو تنگ نباشد .
ومن همان من تنها همان من خودخواه.... با توبی حریم شدم . بی دیوار ، بی سایه ، و تمام ستاره ی کوچکم را با تو قسمت کردم و دیگر ...
تمام آدمکهای آسمانم را ندیدم . اما گویا دارم از ستاره ام می افتم . انگار باید دوباره من باشم و یک ستاره تنهایی.... من باشم و
تنها

رئیس مذهب جعفری ( شیعه ) در روز ۱۷ ربیع الاول سال ۸۳هجری چشم به جهان گشود .
پدرش امام محمد باقر ( ع )و مادرش “ام فروه ” دختر قاسم بن محمد بن ابی  بکر می باشد. کنیه آن حضرت : “ابو عبدالله ” و لقبش “صادق ” است .
حضرت صادق تا سن ۱۲سالگی معاصر جد گرامیش حضرت سجاد بود و مسلما تربیت اولیه او تحت نظر آن بزرگوار صورت گرفته و امام ( ع ) از خرمن دانش جدش خوشه چینی کرده است . پس از رحلت امام چهارم مدت ۱۹سال نیز در خدمت پدر بزرگوارش امام محمد باقر ( ع ) زندگی  کرد و با این ترتیب ۳۱سال از دوران عمر خود را در خدمت جد و پدر بزرگوار خود که هر یک از آنان در زمان خویش حجت خدا بودند ، و از مبدأ فیض کسب نور می نمودند گذرانید . بنابراین صرف نظر از جنبه الهی و افاضات رحمانی که هر امامی آن را دار می باشد ، بهره مندی  از محضر پدر و جد بزرگوارش موجب شد که آن حضرت با استعداد ذاتی و شم علمی  و ذکاوت بسیار ، به حد کمال علم و ادب رسید و در عصر خود بزرگترین قهرمان علم و دانش گردید .

پس از درگذشت پدر بزرگوارش ۳۴سال نیز دوره امامت او بود که در این مدت “مکتب جعفری ” را پایه ریزی فرمود و موجب بازسازی و زنده نگهداشتن شریعت محمدی ( ص ) گردید . زندگی پر بار امام جعفر صادق ( ع ) مصادف بود با خلافت پنج نفر از بنی  امیه ( هشام بن عبدالملک - ولید بن یزید - یزید بن ولید - ابراهیم بن ولید - مروان حمار ) که هر یک به نحوی موجب تألم و تأثر و کدورت روح بلند امام معصوم ( ع ) را فراهم می کرده اند ، و دو نفر از خلفای عباسی ( سفاح و منصور ) نیز در زمان امام ( ع ) مسند خلافت را تصاحب کردند و نشان دادند که در بیداد و ستم بر امویان پیشی گرفته اند ، چنانکه امام صادق ( ع ) در ۱۰سال آخر عمر شریفش در ناامنی و ناراحتی بیشتری بسر می برد .

"بقیه در ادامه مطلب"